Tuesday, July 26, 2016

တန္ရဲ႕လားေတြးပါတယ္

အင္မတန္တိုေတာင္းလွၿပီး ရႈပ္ေထြးေပြလီတဲ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္စိတ္ကို ထြင္းေဖာက္မသိႏိုင္တဲ့ ဒီလူ႔ဘဝႀကီးမွာ ေနတုန္းခဏ.. စိတ္ဆင္းရဲမႈ နည္းႏိုင္သမွ်နည္းၿပီး ကိုယ့္ဘဝနဲ႔ကိုယ္ေပ်ာ္ေနဖို႔က အေရးအႀကီးဆံုးပဲလို႔ ထင္မိတယ္.. အဲလိုေနႏိုင္ဖုိ႔ နန္းညီကေတာ့ စာလံုး ၃ လံုးပါတဲ့ ဂါထာကို ခုေနာက္ပိုင္း ရြတ္ျဖစ္ပါတယ္..

အဲ့ဒါကေတာ့ "တန္ရဲ႕လား"ဆိုတာပါ.. အရင္ကဆို ခဏခဏ သူမ်ားကို စိတ္ဆိုးတတ္တယ္.. သူငယ္ခ်င္းေတြက လာမယ္ေျပာၿပီးမလာတဲ့အခါ.. ကိုရဲေအာင္သူက အိမ္ျပန္ေနာက္က်တဲ့အခါ.. ေမႀကီးက ဆူတဲ့အခါ.. အၿမဲပဲ ငါ့ကို သူတို႔ ညာရက္ေလျခင္း.. ကိုကိုက ငါ့ကို မခ်စ္ေတာ့ပါဘူး ပစ္ထားတာ.. ေမႀကီးကလည္း ငါ့ကိုနားမလည္ေပးပါလား စသျဖင့္.. ျဖစ္တာက နည္းနည္း ကိုယ္တိုင္က အပိုေတြေတြးၿပီး ပံုႀကီးခ်ဲ႕ခံစား စိတ္ဆင္းရဲရ.. ငိုရ.. ပိုဆိုးတာက တစ္ဖက္သတ္အထင္လဲြၿပီး အဲဒီလူေတြနဲ႔ စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာ မ်က္ႏွာစူပုတ္ထား ေအးတိေအးစက္ေန အဲလိုေတြ လုပ္ျဖစ္တာ.. အဲလိုစကားအေကာင္းမေျပာေလ ေအးတိေအးစက္ေနေလေလ အဲ့ဒီလူေတြနဲ႔ ပိုၿပီး အဆင္မေျပျဖစ္ အေနေဝးေလ.. ပိုစိတ္ဆင္းရဲရေလနဲ႔ သံသရာေတြ လည္ေနပါေရာ.. ေနာက္ဆံုး ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စိတ္ခံစားမႈကို သူတို႔နဲ႔ အပြင့္လင္းဆံုးေျပာေတာ့မွပဲ ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိစၥေလးေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ "ေအာ္.. ငါ့မလည္း ဘာမဟုတ္တာေလးနဲ႔ ခံစားလိုက္ရ ငိုလိုက္ရနဲ႔ စိတ္ဆင္းရဲရတဲ့အခ်ိန္ေတြ ရွည္ၾကာေနတာ မတန္ပါလား"လို႔ ေတြးမိလာတယ္..

ခ်စ္သူရည္းစား လင္မယား သားအမိ သူငယ္ခ်င္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာၾက အတူတကြ ေနထိုင္ၾက ဆက္ဆံေပါင္းသင္းၾကတဲ့အခါ တစ္ခါတရံမွာ စကားကေတာက္ကဆ ျဖစ္တာမ်ိဳးေတြ အျပဳအမူကို မႏွစ္သက္တာေတြ အထင္မွားစရာေတြ ျဖစ္တတ္ၾကတာပဲ.. အဲလိုျဖစ္တဲ့အခါမွာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေသေသခ်ာခ်ာ မေျပာဘဲ (သူ ငါ့ကို ဒီလိုလုပ္တယ္ ဒါဟာ သူက ဒီလိုဒီလုိေတြ ျဖစ္ေနလို႔ပဲေနမွာေပါ့)လို႔ တစ္ဖက္သတ္ အထင္လဲြၿပီး မေခၚမေျပာႏိုင္ သူ႔ကိုမုန္းေနရ ကိုယ္က ပူေလာင္ရ.. သမီးရည္းစားအခ်င္းခ်င္း ဘာရယ္မဟုတ္ စကားႏိုင္လုရင္း ပိုရင့္သီးတဲ့ စကားလံုးေတြပါလာ နာက်ည္းစရာေတြျဖစ္လာ ျပႆနာအေဟာင္းေတြ ျပန္အစျပဳလာရင္း ကဲြၾက ျပတ္ၾကနဲ႔ဆိုရင္ ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိစၥေလးတစ္ခု အထင္လဲြတာေလး တစ္ခုေၾကာင့္ ကိုယ္ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္ထားတဲ့ relationship တစ္ခုနဲ႔ ကိုယ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို ဆံုးရံႈးဖို႔ တန္ရဲ႕လား.. တစ္ဖက္လူက ဘာမွန္းေတာင္မသိဘဲ လုပ္မိတဲ့အမွားေလးတစ္ခုကို ကိုယ္ကပံုႀကီးခ်ဲ႕ခံစား တစ္ဖက္သတ္ေတြ ထင္ျမင္ ေကာက္ခ်က္ဆဲြၿပီး တႏု႔ံႏံု႔နဲ႔ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာခံစားေနရင္း အဲဒီလူနဲ႔ မသိမသာ အေဝးႀကီးေဝးသြားၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြ အကုန္ခံပစ္ဖုိ႔ တန္ရဲ႕လား..

အလုပ္ထဲမွာ ၾကံဳရတဲ့ ျပႆနာ ေသးေသးေလးတစ္ခု စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ကိုယ္ႀကိဳးစားေလွ်ာက္ေနတဲ့ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းမႈႀကီးတစ္ခုလံုးကို လက္လႊတ္ပစ္လုိက္ဖို႔ အဆံုးရံႈးခံဖို႔ အထစ္အေငါ့ေတြအျဖစ္ခံဖုိ႔ တန္ရဲ႕လား.. ကိုယ့္ကိုေစာ္ကားသမွ် ၿငိမ္ခံေနဖုိ႔ ေျပာလိုတာမဟုတ္ဘူးေနာ္.. ကိုယ့္စိတ္ထဲကေန ေမ့ပစ္လုိက္လုိ႔ရတဲ့ကိစၥေတြကို မေမ့ဘဲ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးအျဖစ္ စိတ္ထဲထည့္ထား ေဒါသေတြထြက္ေနဖို႔ မတန္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာ.. အၿငိဳးအေတးေတြနဲ႔ ေဒါသစိတ္ေတြကို သယ္ထားၿပီး ေလးလံေနဖို႔ မတန္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ.. 
 
 

ဘယ္အခ်ိန္ေသမလဲမသိတဲ့ လူ႔ေလာကတိုတိုေလးမွာ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ရသူေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္ေနဖို႔ တန္ရဲ႕လား.. မသိတဲ့ သူစိမ္းေတြေၾကာင့္ ပူေလာင္ေနရတာ တန္ရဲ႕လား.. ကိုယ္မသိႏိုင္တဲ့ တျခားလူရဲ႕ စိတ္ကို တစ္ဖက္သတ္ေတြ လွမ္းအကဲခတ္ၿပီး အထင္လဲြေနဖို႔ တန္ရဲ႕လား.. ကိုယ္ဒီေလာကႀကီးထဲက ထြက္သြားၿပီးေနာက္ က်န္ခဲ့မယ့္လူေတြအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးေတြထားပစ္ဖို႔ အခ်ိန္မရဘဲ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ ပူေလာင္ေနဖို႔ တန္ရဲ႕လား.. အၿပံဳးအရယ္ေတြ ေလွ်ာ့ပစ္ဖုိ႔ တန္ရဲ႕လား.. အခ်င္းခ်င္း မုန္းတီးေနၾကဖို႔ တန္ရဲ႕လား..

နန္းညီကေတာ့ တန္ရဲ႕လားေမးမိတိုင္းမွာ မတန္ဘူးလို႔ အေျဖရတာက ခပ္မ်ားမ်ားမို႔ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လႊတ္ခ်ပစ္လုိက္ပါၿပီ.. အက်င့္တစ္ခုအေနနဲ႔ကို က်င့္ၿပီး ငါ့မွာပူေလာင္ဖို႔ မတန္ဘူး.. ငါဒါေတြ စိတ္ထဲထည့္ထားဖို႔ မတန္ဘူး.. ငါနဲ႔မဆိုင္ဘူး လူတုိင္းကိုယ့္ဘဝနဲ႔ကိုယ္ဆိုတာကို တတြတ္တြတ္ ရြတ္တဲ့အက်င့္စၿပီး က်င့္ေနပါၿပီ.. အဲလိုေတြ လႊတ္ခ်ရင္းနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ တရားေပါက္သြားခဲ့ရင္လည္း တန္တာေပါ့ေလ..

Read More...

Friday, July 15, 2016

ပလက္ေဖာင္းလိုခ်င္တယ္

ခုေနသာ ဦးႀကီးၿဖိဳးမင္းသိန္းက ရန္ကုန္အတြက္ ႀကိဳက္တာတစ္ခုေျပာ လုပ္ေပးမယ္ဆိုရင္.. လူသြားလမ္း ပလက္ေဖာင္းေတြ လုပ္ေပးပါလုိ႔ ေျပာခ်င္တယ္..

ပလက္ေဖာင္းဆိုရာမွာ ကေခ်ာ္ကခၽြတ္ ကညစ္ကစုတ္ အပဲ့အရဲြ႕ ညစ္တီးညစ္ပတ္ ကေျမာက္ကေခ်ာက္နဲ႔ လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြျပည့္ေနတဲ့ ပလက္ေဖာင္းမ်ိဳးကို လိုခ်င္တာမဟုတ္ဘူး.. သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ ညီညီညာညာေလး.. ေဘးဘက္မွာ အပင္ကေလးေတြနဲ႔ အရိပ္ရတဲ့ဟာမ်ိဳးေလး.. ဝွီးခ်ဲေတြဘာေတြလည္း တက္လုိ႔ရတဲ့ ကေလးတြန္းလွည္းေတြဘာေတြ တြန္းလို႔ရတဲ့ ေစာင္းေစာင္းေျပေျပ အဆင္းေလးေတြနဲ႔..
ခုလိုမ်ိဳး ဓာတ္တိုင္ၾကည့္ေရွာင္ရ၊ လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြရဲ႕ ထီးေတြက ေခါင္းေပၚ လာလာၿငိ၊ ပလက္ေဖာင္းက ေပါက္ေနလို႔ ေက်ာ္ခြလိုက္၊ ေျမာင္းဖံုးေတြ ေစာင္းေနလို႔ ကို႔ယို႔ကားယားျဖတ္ေက်ာ္လိုက္၊ ညစ္ပတ္ေနတဲ့ အမိႈက္ပံုႀကီးေတြ အမိႈက္ထုပ္ေတြ ရွိေနလို႔ ႏွာေခါင္းပိတ္ၿပီး ျဖတ္ေျပးလိုက္ မလုပ္ဘဲ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့အခါ အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္က ပလက္ေဖာင္းေလးေပၚမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ေတြးရင္း ေငးရင္း လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္လုိ႔ပါ.. 



ခုလိုမ်ိဳး ပလက္ေဖာင္းမရွိတဲ့လမ္းေဘးမွာ ေက်ာကလာတဲ့ ကားတိုက္မွာ စိုးလို႔ လမ္းေဘးေျပးဆင္းရင္း ဗြက္အိုင္ကို ေက်ာ္ခြရင္း ဗြက္နစ္ရင္း မေလွ်ာက္ဘဲ သားသားကို လက္ကေလးဆဲြၿပီး သားအမိ သားအဖေတြ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္လုိ႔ပါ..

ခုလိုမ်ိဳး ပလက္ေဖာင္း ဒူးဆစ္ေရာက္ေနတာကို မနည္းႀကီး ေျခကားယားလုပ္တက္လိုက္.. ပလက္ေဖာင္းမရွိေတာ့ လမ္းေဘးေရာက္လိုက္.. လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္ေသခ်ာတဲ့ေန႔ဆိုရင္ စကပ္တိုေတြ ဖိနပ္ျမင့္ေတြ မစီးမိေအာင္ သတိထားၿပီး ဝတ္စားဆင္ယင္လိုက္နဲ႔ တထိတ္ထိတ္မဟုတ္ဘဲ မနက္ခင္းေလး အေျပးေလ့က်င့္ခ်င္တဲ့အခါ ကိုယ့္ရပ္ကြက္ထဲက ပလက္ေဖာင္းေလးေတြေပၚ နားက်ပ္ေလးတက္ၿပီး ေျပးလႊားခ်င္လုိ႔ပါ..

ဒီေတာ့ https://docs.google.com/…/1FAIpQLSfPdfwcPjdBKyaFS…/viewform… ဒီလင့္ေလးမွာ သြားၿပီး လိုအပ္တာေလးေတြလည္း ဝိုင္းျဖည့္ေပးၾကပါဦး.. ပလက္ေဖာင္းေလးေတြ လွၿပီး နန္းညီဆႏၵေလးေတြ ျပည့္သြားေအာင္ပါ.. 

အို-- ပလက္ေဖာင္းနဲ႔ လုပ္လို႔ရတာေတြ အကုန္လုပ္ခ်င္လုိ႔ပါ... ေနာ္ .. ေနာ္..

**beautiful-sidewalk-from-some-other-country-image credit sfbetterstreets.org

Read More...

Tuesday, July 5, 2016

သရဲရိုက္တဲ့ ဓာတ္ပံု

ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိဘူး.. ဒါေပမဲ့ စာျပန္ေရးမယ္ ဘာအေၾကာင္းေတြေရးရမလဲလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သရဲအေၾကာင္းေရးပါလို႔ ေျပာတယ္.. စဥ္းစားမရတာက နန္းညီက သရဲအေၾကာင္း ခနခနေျပာတတ္ ေရးတတ္သူလည္းမဟုတ္ဘဲနဲ႔ေနာ္.. ဒါေပမဲ့ သရဲက ျမင္ေတာ့ျမင္ဖူးတယ္.. ဒီမွာေရးထားတယ္..

ေနာက္တခုကက်ေတာ့ သိပ္ေတာ့မေသခ်ာဘူး.. ဒါေပမယ့္ ထူးဆန္းတာေပါ့.. မၾကာေသးခင္တုနး္ကမွ နန္းညီတို႔ ရံုးေျပာင္းတုနး္ကျဖစ္တာေတြ.. ရံုးအသစ္ေျပာင္းၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ.. မနက္ခင္းႀကီး တျခားဘယ္သူမွ မေရာက္ေသးခင္ ရံုးက PP တေယာက္ထဲ ေရာက္ေနတယ္.. သူ႔စားပဲြမွာ သူထိုင္ၿပီး အလုုပ္လုပ္ေနရင္း တံခါးကေန လူဝင္လာတာကို ရိပ္ခနဲ ျမင္လိုက္ရေတာ့ သူလည္း အာရံုမထားေနဘူးေပါ့.. သူထင္တာက ZZ လာတယ္လို႔ ထင္လိုက္တာ.. ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိ အလုပ္ခန္းထဲ မေရာက္လာေတာ့မွ သူလည္း ရံုးထဲ လိုက္ၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး.. ဘယ္သူမွလည္း မေရာက္ေသးဘူး မဝင္လာဘူးေပါ့ေနာ္.. ဒါေပမ့ဲ အဲ့ဒါကိုလည္း သူျပန္ေျပာျပေပမယ့္ မ်က္စိမွားတယ္ပဲ အားလံုးကထင္ၿပီး  ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပဲ ထားလိုက္တာေပါ့..

ေနာက္ေတာ့က် အဲလိုပဲ ရံုးခန္းထဲ ထိုင္ေနရင္း နန္းညီကိုယ္တိုင္.. တံခါးေပါက္အျပင္မွာ လူရပ္ေနတာ ျမင္လိုက္ရတယ္.. နန္းညီတို႔ ရံုးခန္းတံခါးက မွန္ကာထားတာ ဒါေပမယ့္ အၾကည္မဟုတ္ဘူး အေနာက္ေလ.. မွန္အေနာက္ ခပ္ဝါးဝါးဟာမ်ိဳးကာထားတာ.. အဲ့ေန႔က စားပဲြမွာ အလုပ္လုပ္ေနရင္း ေနာက္ေက်ာကပ္လ်က္က W ကို စကားေျပာမလို႔ အလွည့္မွာ မ်က္ႏွာက တံခါးဘက္ခနၾကည့္မိသြားတုန္း လူရပ္ေနတာျမင္လုိက္တာ.. အဲ့ဒါနဲ႔ ဘယ္သူလဲဟ ဆိုၿပီး ေသခ်ာျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့က်ေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး... ေျပာမိေသးတယ္ "ငါ လူျမင္လုိက္တယ္" ဆိုၿပီး.. အဲ့ဒါ ရံုးက တျခားလူေတြ ထၾကည့္ၾကေသးတယ္.. တံခါးအျပင္မွာေရာ စၾကၤန္လမ္းမွာေရာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး..

ကိုယ္ပဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္တာလားဟ ဆိုၿပီး မသကၤာျဖစ္ေနရင္း တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ တစ္ခါ.. နန္းညီေရာ ZZ ေရာ တံခါးမွာ ဟိုတခါကလိုပဲ လူရပ္ေနတဲ့ အရိပ္ျမင္ျပန္ေရာ.. ဒီတခါေတာ့ ၂ ေယာက္ျမင္တာဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္မိၿပီး "လူ လူ"လို႔ ေျပာေတာ့ ရံုးကလူေတြ တံခါးထဖြင့္ၾကည့္ၾကတာ အဲလိုပဲ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး.. တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲဆိုၿပီး ဆြမး္ကပ္မလားဘာလားညာလားေတြ ေျပာတုန္းရွိေသး.. တရက္ေက်ာ္ေလာက္က်ေတာ့ နန္းညီက ဖုန္းကို စားပဲြေပၚတင္ထားတာ.. ဖုန္းက screen lock ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္.. မပြင့္ေနဘူး.. လူကက်ေတာ့ တဖက္လွည့္ စကားေျပာေနတာ.. ေျပာေနတုန္း ကင္မရာ shutter သံၾကားလိုက္ေတာ့ ေနာက္ဘက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ZZ ကမ်ား ကိုယ္ေတြ စကားေျပာေနတာကို ရိုက္လိုက္တာလားလို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္.. Zz ကလည္း "အစ္မတို႔ သမီးကို ဓာတ္ပံုရိုက္လိုက္တာလား"တဲ့.. ဟုတ္ပါဘူးေပါ့ မရိုက္ပါဘူးေပါ့.. အဲ့မွာ ဘာမွန္းမသိ ဘယ္ဖုန္းကျမည္တာမွန္းမသိလို႔ ကိုယ့္ဖုန္းကိုယ္ေတြ စစ္ၾကေတာ့.. ဘယ္.. နန္းညီဖုန္းကေန ရိုက္ထားတာ.. ဖုန္းက ပက္လက္တင္ထားတာဆိုေတာ့ အေပၚမ်က္ႏွာျပင္က မ်က္ႏွာက်က္ကိုတည့္ေနတာေပါ့ေနာ္.. အဲ့မွာ camera roll ထဲ ဝင္ၾကည့္ေတာ့လည္း ေတြ႔သဗ်ာ.. ရံုးခန္း မ်က္ႏွာၾကက္ပံုႀကီး.. (ဖုန္း front camera ကေန ရိုက္လိုက္သလိုမ်ိဳး).. ဖုန္းပက္လက္နဲ႔ဆိုေတာ့ အဲ့အေပၚ မ်က္ႏွာၾကက္ကို ရိုက္ထားတာႀကီး ဖုန္းထဲ ေပၚေနတာ..






အကုန္လံုး ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ေတြျဖစ္ လန္႔ဖ်ပ္ၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္းလည္းမသိဘူး.. အဲ့ကတည္းက ရံုးမွာ ဘုန္းႀကီးဆြမ္းကပ္မယ္ဆိုၿပီး ေျပာၾကတာ.. ခုထိလည္း မကပ္ျဖစ္ေသးပါဘူး.. ဘာမွလညး္ ထပ္ေတာ့မျဖစ္ဘူး.. ဒါေပမယ့္ ဒီဖုန္းကေန ပံုရိုက္လိုက္တာႀကီးကေတာ့ ဖုနး္ကပဲ ေၾကာင္တာလား.. ေၾကာင္တယ္ေျပာရေအာင္ကလည္း တခါမွ မျဖစ္ဖူးဘူး အဲလိုမ်ိဳး.. ဖုန္းကို screen lock ျဖစ္ၿပီး တင္ထားတာကျဖင့္ ၾကာၿပီ ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သူ႔ဘာသူ ဂ်လပ္ဆိုၿပီး ပံုထရိုက္တာဆိုေတာ့.. ေျပာရလည္းအခက္.. ေတြးရလည္းအခက္.. အမွတ္တရဆိုၿပီး အဲ့ဓာတ္ပံုေလး မဖ်က္ဘဲ ထားတယ္.. ခု စာေရးျဖစ္ေတာ့ တဲြတင္လုိက္ပါတယ္.. သရဲက သူ႔ဘာသူ selfie ရိုက္လိုက္တာလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့.. ကံေကာင္းေစတဲ့အေဆာင္အျဖစ္ ေဆာင္ခ်င္ေဆာင္ထားၾကေနာ္..




Read More...

Wednesday, February 10, 2016

သရဲလား ပေယာဂလား

ရံုးမွာ ခုတေလာ ထူးဆန္းတာေတြ ႀကံဳေတြ႔ေနေတာ့ ေမးရင္းျမန္းရင္း အရင္ငယ္ငယ္တုန္းက သရဲေတြ႔ဖူးတာပါ ျပန္သတိရသြားတယ္..

ငယ္ငယ္တုန္းက ရန္ကင္းမွာ ေနရေတာ့ အဲ့ဒီတိုက္က အရင္ အမ်ိဳးသားဇာတ္ရံုေဆာက္တုန္းက တရုတ္အင္ဂ်င္နီယာေတြကို အေဆာင္သေဘာမ်ိဳး ထားတဲ့တိုက္တဲ့.. ေနာက္သူတို႔ ျပန္သြား၊ ဇာတ္ရံုလည္းေဆာက္ၿပီးသြားေတာ့မွ အႏုပညာဦးစီးဘက္က ဝန္ထမ္းေတြကို ဝန္ထမ္းအိမ္ရာသေဘာမ်ိဳးထားတာေပါ့.. အဲ့ဒီတိုက္ကို ေျပာင္းလာၾကေတာ့ ကိုယ္က အသက္ ၈ ႏွစ္ေလာက္၊ အိဖူးက ၅ ႏွစ္ေလာက္လား.. အဲ့မွာ ေျပာင္းလာခါစႀကီး တိုက္အသစ္ေနရာအသစ္ဆိုေတာ့ ၂ ေယာက္သား တိုက္အေပၚတက္လိုက္ ေအာက္ဆင္းလုိက္နဲ႔ ေဆာ့ၾကတာေပါ့.. ေဆာ့ရင္းနဲ႔ ေအာက္ဆံုးထပ္ ေထာင့္ခန္းနဲ႔ကပ္လ်က္အခန္းက ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းနဲ႔ လူလည္းမရွိတဲ့ပံုႀကီးဆိုေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး ျပတင္းေပါက္ကေန သြားေခ်ာင္းၾကည့္တာ..

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အထဲမွာ ေယာက္်ားခပ္ႀကီးႀကီးေတြ ၄ ေယာက္ ၅ ေယာက္ေလာက္လားမသိဘူး ရွိေနတယ္.. ထိုင္သူကထိုင္ ရပ္တဲ့လူကရပ္ေပါ့.. မွတ္မွတ္ရရ အက်ႌခၽြတ္ႀကီးနဲ႔ အဝတ္လွမ္းေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို ျမင္တယ္.. အဲ့ဒါနဲ႔ ညီအစ္မ ၂ ေယာက္ လန္႔သြားၿပီး "လူရွိတယ္ဟ"ဆိုၿပီး အျမန္လစ္ေျပးတာေပါ့ေနာ္.. ၿပီးေတာ့လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပါပဲ.. ခုခ်ိန္ျပန္စဥ္းစားေတာ့လည္း အိမ္ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းမွာ လူေတြ ဟိုတေယာက္ဒီတေယာက္နဲ႔ကို ဝိုးတဝါးပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္..

ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဲ့ဒိတိုက္မွာ မနက္ခင္း ၄ နာရီ ၅ နာရီေလာက္ဆို ငရုတ္သီးေထာင္းရင္ ငရုတ္ဆံုကျမည္သလို ထုသံမ်ိဳးေတြ အၿမဲၾကားရတယ္.. ကိုယ့္အခန္းရဲ႕အေပၚထပ္က ထုေနတယ္ပဲ လူတိုင္းက ထင္တာေပါ့.. တစ္ရက္က်ေတာ့ တိုက္ကလူေတြ အလွဴတစ္ခုမွာ ဆံုမိစကားစပ္မိမွ အဲ့ဒီအသံဟာ ဘယ္အခန္းကမွ လုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး.. ဘယ္သူမွလည္း မနက္ေစာေစာႀကီးထၿပီး ငရုတ္သီးမေထာင္းဘူးေပါ့.. အဲ့ဒီမွာ လူႀကီးေတြ စကားေျပာၾကရင္း အဲ့ဒီေျမညီထပ္အခန္းက လူမရွိတဲ့အေၾကာင္းရယ္ အသံဗလံျမည္တာေတြရယ္ေျပာၾကေတာ့ ကိုယ္တို႔ ညီအစ္မက ဝင္ေျပာတာေပါ့.. အဲ့အခန္းက လူႀကီးေတြကလုပ္ေနတာလား.. အ့ဲအခန္းမွာ လူေတြရွိတယ္ေပါ့.. ျမင္ခဲ့တယ္ေပါ့.. အဲ့ဒီမွာ လူႀကီးေတြက ျငင္းေတာ့တာပဲ.. မရွိပါဘူး လူမေနဘူး.. သမီးတို႔ အျမင္မွားတာပါတို႔.. ေဘးခန္းနဲ႔ မွားၾကည့္တာေနမွာပါတို႔.. ကိုယ္တို႔ကလည္း ျမင္ကိုျမင္ခဲ့တာဆိုေတာ့ အတင္းျငင္းတာေပါ့.. မေက်နပ္လို႔ ေနာက္တစ္ခါ အဲ့အခန္းသြားေခ်ာင္းေသးတယ္.. ဒါေပမဲ့ ဒီတစ္ခါက်ေတာ့ ဘာမွ မရွိျပန္ဘူး.. မည္းေမွာင္ေနတာပဲ..

ခပ္ငယ္ငယ္ဆိုေတာ့ ဘာရယ္ညာရယ္လည္း မေတြးေတာ့ဘဲ အဲ့အခန္းကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ထားခဲ့ၾကၿပီး ေနာက္ေတာ့ အိမ္ေျပာင္းၾကေတာ့မွ (အသက္လည္းပိုႀကီးလာၿပီဆိုေတာ့) ေမႀကီးကေျပာျပတာ.. အမွန္က တရုတ္အင္ဂ်ီနီယာတဖဲြ႔ အဲ့အခန္းမွာေနတာ.. ေနရင္း တရက္က်ေတာ့ ဇာတ္ရံုေဆာက္ရင္း ျငမ္းၿပိဳတာလား ဘာျဖစ္တာလဲေတာ့မသိဘူး..  တဖဲြ႔လံုး ေသထားတာတဲ့.. အဲဒီေတာ့မွ "အမေလး ငါတို႔ ေတြ႔လိုက္တာက သရဲအဖြဲ႔ႀကီးပါလားဟ"ဆိုၿပီး ၂ ေယာက္သား မ်က္စိျပဴးခဲ့ၾက.. ဒါေပမဲ့ အေတြ႔အႀကံဳတစ္ခုအေနနဲ႔ ျပန္ေျပာဖို႔ၾကေတာ့လည္း သရဲမွန္းမသိခဲ့ေတာ့ ေသခ်ာမမွတ္ထားမိတာ.. မ်က္စိထဲ ျပန္ျမင္ၾကည့္ရင္ မီးပ်က္ေနတဲ့အေဆာင္ခန္းထဲက လူေတြကိုျမင္ခဲ့သလိုေလာက္ပဲ ဝိုးတဝါးျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ..



တလက္စထဲ ကိုယ္ေတြမ်က္စိျပဴးသလို လူႀကီးေတြ ျပဴးခဲ့တဲ့အေၾကာင္းပါမွတ္မိေနတာက.. အဲ့ဒီတိုက္မွာေနတုန္းက ညေနဘက္ေတြဆိုရင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တိုက္ရဲ႕ အေပၚဆံုးထပ္ကိုသြားၿပီး အဂၤလိပ္စာ သခၤ်ာက်ဴရွင္ေတြ တက္ရတယ္.. ၂ ေယာက္စလံုးသြားၾကတာေပါ့.. အဲ့မွာဘာလဲဆိုေတာ့ တိုက္ ၂ တိုက္ၾကားမွာ ေျမနီလမ္းခပ္ဆိုးဆိုးတစ္ခုျခားေနေတာ့ ညေနဘက္သြားတိုင္း အဲ့ဒီလမ္းကိုျဖတ္တဲ့အခါမွာ လမ္းမွာ အုပ္စုဖဲြ႔ၿပီးေနတဲ့ ေခြးတစ္အုပ္က စိတ္မထင္ရင္ မထင္သလို ေဟာင္လိုက္ လိုက္ဆဲြမလိုလုပ္လိုက္နဲ႔ ဟန္ေရးျပတာပဲ.. အရြယ္ေတြကလည္း ၉ ႏွစ္ေလာက္နဲ႔ ၅ ႏွစ္ေလာက္ေတြဆိုေတာ့ စပ္စလူးထၿပီး ျဖတ္သြားရင္ ေခြးေတြက အျမင္မၾကည္ဘူးေနမွာပါ.. ကိုယ္ေတြကလည္း အဲလိုဆိုေတာ့ ေၾကာက္တာေပါ့.. အဲ့ဒါနဲ႔ ဘာလုပ္သလဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္တိုက္ကေန ေအာက္ကိုဆင္းတိုင္းမွာ တိုက္ေအာက္ကေန ေက်ာက္ခဲ ခပ္ေသးေသးအရြယ္ေတာ္ေလး ၂ ခုစီေကာက္သြားတယ္.. လမ္းမွာ ေခြးကေဟာင္ရင္ ထုမယ္ဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ေပါ့.. ပထမ ၂ ရက္ေလာက္က အဆင္ေျပတယ္ ေက်ာက္ခဲေလးေတြေကာက္.. က်ဴရွင္ေရာက္ရင္ စားပဲြေဘးခ်ထားေပါ့.. ေနာက္ေတာ့ ဆရာမက ဘာလို႔ ေက်ာက္ခဲေတြအိမ္ထဲယူလာလဲ သဲေတြေပတယ္ဘာညာေျပာေတာ့ ကိုယ္ေတြလညး္အၾကံထုတ္ၿပီး ေနာက္က် ဘယ္လိုလုပ္လဲဆိုေတာ့ ေကာက္လာတဲ့ ေက်ာက္ခဲေလး ၄ လံုးကို က်ဴရွင္ရွိတဲ့တိုက္ ေလွခါးအေကြ႔က ပန္းအိုးေတြတင္တဲ့ေဘာင္ေပၚမွာ တင္ထားခဲ့တယ္..

ညေနေစာင္း က်ဴရွင္အလာမွာ ေက်ာက္ခဲ ၂ လံုးစီေကာက္.. ေလွခါးေကြ႔မွာတင္ခဲ့.. ညက် က်ဴရွင္ၿပီးေတာ့ အေကြ႔ေဘာင္ေပၚက ေက်ာက္ခဲေလးေတြ လက္ထဲ ျပန္ဆုပ္ၿပီး ျပန္ၾက.. အဲလိုလုပ္ေနတာ.. အဲ့ဒါလည္း ၄ ရက္ ၅ ရက္ေလာက္ အဆင္ေျပေနေသးတယ္.. ေနာက္ေတာ့က်ေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတြညေနေစာင္းမွာ ထားခဲ့တဲ့ ေက်ာက္ခဲေလးေတြက က်ဴရွင္ဆင္းရင္ ၾကည့္ရင္ မရွိေတာ့ဘူး.. ကိုယ္ေတြလည္းမေက်နပ္ဘူး.. ေနာက္တစ္ရက္ ထပ္ၿပီးေကာက္လာ.. တင္ထား.. ညဘက္ျပန္ရင္ မရွိေတာ့ျပန္ဘူး.. အဲလိုနဲ႔ ၃ရက္ေလာက္ျဖစ္လာေတာ့ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘဲနဲ႔ ဉာဏ္ႀကီးရွင္မယ္ညီက စဥ္းစားၿပီး အေတြးေခၚရွင္ အူးဖိကို တိုင္ပင္တာေပါ့ "ငါတုိ႔ ေက်ာက္ခဲေတြကို အမိႈက္ထင္ၿပီး ဖယ္ပစ္တာေနမွာ.. ဒီေတာ့ အမိႈက္လုိ႔မထင္ေအာင္လို႔ ငါတို႔ အိမ္ကေန ၾကက္သြန္နီဥေလးေတြ ယူသြားမယ္.. ဒါဆို မဖယ္ပစ္ေလာက္ေတာ့ဘူး"ဆိုၿပီး.. ၂ ဦၤးသားသေဘာတူညီခ်က္နဲ႔ ၾကက္သြန္နီဥေလးေတြ ၂ ဥစီ ကိုင္သြားၿပီး တင္ထားခဲ့တာေပါ့ေနာ္.. ဒီတခါေတာ့ ေအာင္ျမင္ပဟ ဆိုတဲ့ယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္နဲ႔ေပါ့..

အဲလိုနဲ႔ အဲ့ဒီညက်ဳရွင္ဆင္းေတာ့ ေလွခါးအေကြ႔လည္းေရာက္ေရာ.. လူႀကီးေတြ အမ်ားႀကီးပဲ အဲ့ဒီ ေဘာင္ကေလးနားမွာ.. မ်က္စိမ်က္ႏွာေတြလည္းပ်က္ၿပီး ကၽြတ္စီကၽြတ္စီနဲ႔.. အဲ့ဒီေဘာင္ကေလးရွိတဲ့အခန္းပိုင္ရွင္ အန္တီကလည္း ဘာေတြေျပာေနမွန္းမသိ.. အလုပ္ေတြမ်ားေနပံုရလို႔ ကိုယ္ေတြ ၂ ေယာက္လည္း ဒီတစ္ခါလည္း ငါတို႔ ေခြးကိုထုစရာ ၾကက္သြန္ယူလုိ႔မရျပန္ဘူးဆိုၿပီး အသာေလး ဆင္းလာခဲ့ၾကတာေပါ့.. ၿပီးေတာ့ အိမ္ေရာက္ေတာ့မွ ေမႀကီးကိုေျပာျပတာေပါ့.. သမီးတို႔ေပါ့.. ေခြးထုဖို႔ အဲလိုအဲလိုေတြ ျပင္ဆင္တာ မေအာင္ျမင္ဘူးေပါ့.. အၿမဲ အႀကံစည္ေတြပ်က္တယ္ေျပာေတာ့မွ .. အေမ့ခမ်ာ မ်က္စိျပဴးၿပီး "ဟဲ့ အဲ့ဒါသမီးတုိ႔ လုပ္ေနတာလား.. အမေလး လာ လိုက္ခဲ့ၾက"ဆိုၿပီး ကိုယ္ေတြ ၂ ေယာက္ကို လက္ဆဲြ.. အဲ့တိုက္ကိုကူး.. အေပၚထပ္ကိုတက္ၿပီး ခုနက လူအုပ္ထဲသြားၿပီး ကိုယ္ေတြရဲ႕ ေခြးထုပေရာဂ်က္ႀကီးကိုရွင္းျပခိုင္းတယ္..

ဘာေၾကာင့္တုန္းဆိုေတာ့..
အဲ့ဒိအစြန္ဆံုးကအခန္းပိုင္ရွင္ ေဘာင္ကေလးရွိတဲ့အခန္းပိုင္ရွင္ အန္တီက ဒီတေလာေတြ သူ႔အခန္းေဘာင္မွာ ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြ ေတြ႔တယ္ေပါ့.. အၿမဲ ၄ လံုးပဲ.. အၿမဲ ဒီလိုအရြယ္ size ေလးေတြပဲေပါ့.. သတိထားၿပီး ၾကည့္ေတာ့ ညေနေစာင္းဆို ေပၚလာၿပီး ည ဆို မရွိေတာ့ဘူး.. အ့ဲလိုမ်ိဳး ၆ ရက္ ၇ ရက္ တစ္ပတ္ျဖစ္လာေတာ့ သူလည္း ေၾကာက္လာၿပီး ဘာအေမွာင့္လဲ ဘာပေယာဂလဲဆိုၿပီး အဲ့ဒါေတြကို ဖယ္ဖယ္ပစ္တယ္ေပါ့.. ဒါေပမဲ့ အဲလိုမ်ိဳးဖယ္ပစ္တာ ၃ ခါေလာက္လည္းက်ေရာ ဒီေန႔က်ေတာ့ အဆင့္ျမင့္လာၿပီး ၾကက္သြန္ဥပါ ေရာက္လာပါၿပီ သူ႔ကို တေယာက္ေယာက္က ပေယာဂတိုက္ေနပါၿပီဆိုၿပီး ငိုမလို ရယ္မလိုနဲ႔ ဘုန္းႀကီးပင့္မယ္ေတြ ပရိတ္ရြတ္မယ္ေတြ ျဖစ္ေနၾကတာတဲ့ဗ်ိဳ႕.. အဲ့သတင္းက ကိုယ္ေတြ ကေလးေတြသာ မသိတာ.. ကိုယ္ေတြေက်ာက္ခဲတင္ၿပီး ၁ ပတ္ေလာက္ကတည္းက တိုက္ ၂ တိုက္က လူႀကီးေတြၾကားမွာ သတင္းျပန္႔ေနၿပီး ဘူမသိကိုးမသိ ေၾကာက္ေနၾကတာဆိုပဲ..

အဲလိုပါဆို ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်းကတည္းက မယ္ညီနဲ႔အူးဖိဆိုတာ့ တိုက္ ၂ တိုက္ (မိသားစုေပါင္း ၄၈ ခု) ကို ထိတ္လန္႔ေျခာက္ျခားေစခဲ့သူေတြပါဆိုေန.. ....

Read More...

Monday, August 31, 2015

my August thoughts

August 31..
လစာရၿပီ.. လစာစစ္ဖို႔ အေကာင့္အစ္မႀကီးကေျပာလို႔ ေငြေတြေရရေတာ့ အရင္ ၂၀၀၈ တုန္းက ပထမဆံုးအလုပ္စလုပ္ လခစရတုန္းကကို သြားသတိရတယ္.. အိမ္နဲ႔အလုပ္က အေဝးႀကီးမွ အေဝးႀကီး.. ကား ၃ ဆင့္စီးရတယ္.. မနက္ဆို ၆ နာရီထၿပီး ၇ နာရီေလာက္အိမ္ကထြက္ရတယ္.. ညေန ၅ နာရီရံုးဆင္းရင္ ည ၇ ခဲြေလာက္မွ အိမ္ေရာက္တယ္.. ဘတ္စ္ကားေတြ က်ပ္လိုက္တာမေျပာနဲ႔.. ဘီအမ္ကားကို စီးရင္ ေနာက္ဆံုးနားမွာပဲ ေနရာရွိေတာ့ အဲ့နားကထိုင္စီး.. ကားက ခုန္.. ဗိုက္ေတြေအာင့္.. ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ စိတ္ညစ္စရာႀကီး..

လစာကလည္း ခုနဲ႔ယွဥ္ရင္ မေျပာျပတတ္ေအာင္ နည္းတာေပါ့.. ဒါေပမဲ့ အဲ့တုန္းက အဲ့လစာပဲရတာေတာင္ ေတာ္ေသးတယ္ဆိုရမယ္.. ကိုယ္က ပန္းခ်ီနဲ႔ဘဲြ႔ရၿပီး ဘာမွသိပ္မဆိုင္တဲ့ နယ္ပယ္ကို စ,တိုးတာကိုး.. ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္း pressure မ်ားတာကို ေတြးရင္ ခုကေတာ့ တာဝန္ယူရတာပိုမ်ားလာေတာ့ pressure ပိုမ်ားတယ္..

အဲ့တုန္းက ဘဝကို ျပန္လိုခ်င္လားေမးရင္ေတာ့ ဘယ္လိုခ်င္ပါ့မလဲေနာ္.. ေန႔တိုင္းအလုပ္သြားေနၿပီး အိမ္ကေနထမင္းဗူးယူေနၿပီး အိမ္ကိုညဘက္ဆိုလာႀကိဳခိုင္းရၿပီး မုန္႔ဖိုးျပန္ေတာင္းသံုးရတ့ဲဘဝကိုးး.. ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒိဘဝေတြကို တန္ဖုိးထားပါတယ္.. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဆရာေကာင္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္.. သင္ေပးခ်င္စိတ္ရွိသူေတြ မွ်ေဝတတ္သူေတြနဲ႔ ေတြ႔ရတယ္.. အတုယူစရာေတြလည္း အမ်ားႀကီးႀကံဳခဲ့တယ္..

ဘဝမွာ ကံေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာရမွာတစ္ခုက ကိုယ့္ကို ဒုကၡေပး ေခ်ာက္ခ်သူေတြတို႔.. အဆင္းဘီးတပ္တာတို႔.. မေကာင္းစိတ္ မနာလိုစိတ္နဲ႔ တိုက္ခိုက္တာတို႔ ခုခ်ိန္ထိ မႀကံဳရဖူးေသးတာပဲ.. ေလာကဓံႀကီးႀကီးမ်ားမ်ား အတက္အဆင္းႀကီးေတြ မႀကံဳရဖူးေသးတာပဲ... (ၾကံဳလည္း မၾကံဳဖူးခ်င္ပါဘူး).. "ညီက ကံေကာင္းတယ္"လို႔ လူေတြကေျပာၾကရင္ ၿပံဳးၿပံဳးေလး ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္လက္ခံလိုက္ျဖစ္တယ္..


August 29..
ေနာက္တစ္ပတ္ တနဂၤေႏြဆို သားဉာဏ္ေလး ၈ လျပည့္ျပီ..
၈ လအတြင္း.. ခရီးသြားဖူးျပီ နဖူးေဆာင့္မိဖူးျပီ ပုရြက္ဆိတ္ကိုက္ခံဖူးျပီ ဖ်ားဖူးျပီ.. စားေသာက္ဆိုင္မွာ စားဖူးျပီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းေရာက္ဖူးျပီ.. ဆံပင္ႏွစ္ခါညွပ္ျပီးျပီ..
ေရႊတိဂံုဘုရား နီးလ်က္နဲ႔ေဝးေနတုန္းမို႔လို႔ ဘုရားလိုက္ပို႔ခ်င္တယ္ မိုးမရြာပါေစနဲ႔..


August 26..
အရင္ကေတာ့ အခ်စ္အက္ေဆးေတြ ဝတၱဳေတြ သိပ္ကို ထူးျခားေရးဖဲြ႔ႏိုင္ခဲ့ဖူးတယ္.. "လြမ္းေနတုန္းအိပ္မက္"လိုဟာမ်ိဳးဆို လံုးဝ ေပ်ာ္ဆင္းပဲ.. ေနာက္ေတာ့ အတည္တက်ရည္းစားလည္းရေရာ ဘာမွ ေရးမရေတာ့ဘူး.. ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ကိုယ္ဘာပဲ ေရးေရး သူနဲ႔ သြားသြား တဲြျမင္ေနၾကတာနဲ႔ပဲ ေရွာင္ေရးရင္း ေရးရင္း ဘာမွ မေရးတတ္ေတာ့သလိုျဖစ္သြားတယ္..
ၿပီးေတာ့ ေျပာလို႔ေျပာတာမဟုတ္ ဘေလာ့ေခတ္တုန္းက လူေတြ စာအေတာ္ဖတ္ၾကတာ.. ပို႔စ္တစ္ခုတင္လုိက္ရင္ reader ေသာင္းေက်ာ္ရွိတယ္.. ခုေတာ့ မိုဘိုင္းလ္နဲ႔ သံုးတာလည္း မ်ားလာလို႔လားမသိ ဘေလာ့လင့္ေပးလိုက္ရင္ေတာင္ မသြားဖတ္ခ်င္ၾကေတာ့ဘူး.. ေဖ့စ္ဘုတ္ႏုတ္မွာက်ေတာ့လည္း ေရးခ်င္ဘူး.. (ဒါေတြ တနဂၤေႏြေန႔ blogday ပဲြက်ရင္ထည့္ေျပာဦးမွပါ)

August 26, Women's Equality Day..
အမ်ိဳးသမီးတန္းတူအခြင့္အေရးေန႔..
၁၉၂၀ မွာ အေမရိကန္မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ တန္းတူမဲေပးခြင့္အတြက္လႈပ္ရွားရင္း စတင္ခဲ့တယ္လို႔ wikipedia မွာ ဖတ္ရတယ္..


August 20
ဘဏ္ေငြေတြပဲေျပးထုတ္ရ မလိုလို.. တသက္လံုးသိပ္ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ ပဲျပားကို မစားဘဲေနရေတာ့ မလိုလို.. ေလွပဲဝယ္ထားရေတာ့ မလိုလို.. ဓာတ္ႀကိဳးျပတ္က်မွာ ေၾကာက္လို႔ လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း သရဏဂံုတင္ျပီးမွ သြားရမလိုလို.. အိတ္ထဲ ဓားေဆာင္ထားရမလိုလို.. သိုင္းပဲေျပးသင္ထားရေတာ့ မလိုလို.. ေနျပည္ေတာ္လမ္းပဲ တသက္လံုးမသံုးရေတာ့ မလိုလို..
ဘယ္တစ္ကြက္မွ စိတ္သက္သာစရာမရွိ.. ဘာတစ္ခုမွ စိတ္လံုျခံဳမႈ မရွိ.. ဘယ္လိုအေၾကာင္းကမွ အာမခံခ်က္မရွိ.. ဘာေၾကာင့္ ဒီႏိုင္ငံဆက္ေန႐မယ္ မသိေတာ့ဘူး..


August 10
လူေတြဟာ အူအတက္ကို ဘာေၾကာင့္ ဗုိက္ထဲမွာထားေသးလဲ နားမလည္ႏိုင္ဘူး.. အဲလိုပဲ ဘာအတြက္ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ အသံုးမက်ေနရင္ ဘာေၾကာင့္အနားမွာ ထားေနေသးလဲ နားမလည္ဘူး..

August 6
ေမာင္ဉာဏ ၇ လျပည့္



August 4
သားဉာဏ္ႀကီးလာလို႔..
ျမန္မာျပည္က သိပ္လွတဲ့တိုင္းျပည္ သားသားရဲ႕လို႔ေျပာရင္ "ဟုတ္လို႔လားေမေမ" လို႔ သားကေမးမယ္ထင္တယ္..
ျမန္မာျပည္က သယံဇာတ သိပ္ေပါတာလို႔ေျပာျပရင္ "မယံုဘူးေမေမ"လို႔ သားကေျပာမလားမသိ..
ျမန္မာျပည္မွာလည္ပတ္စရာေနရာေတြမွ အမ်ားႀကီးလို႔ေျပာရင္ "ဘာနဲ႔သြားမွ အဆင္ေျပမွာလဲ ေမေမ"လို႔ သားကစိတ္ပ်က္မလား..
ျမန္မာျပည္အစိုးရက မေကာင္းဘူး သားသားရာ ျပည္သူေတြကို ေစတနာမထားဘူး ဆိုရင္ေတာ့ "ဟုတ္တယ္ေနာ္ ေမေမ" လို႔ ေထာက္ခံခ်က္ရေလာက္ပါရဲ႕


August 3
What's on my mind? 
_ေအာင့္သက္သက္..
ေသးေသးေလးေတြပဲ ဒါေပမဲ့ ခဲတံအတံုးတေခ်ာင္းနဲ႔ အဆက္မျပတ္လာထိုးေနသလိုမ်ိဳး

August 1
ႏိုးလာလာခ်င္း ရန္ကုန္ေရျမဳပ္ရင္ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲေတြးမိတယ္..
ငါ အလုပ္မသြားရေတာ့ဘူးေပါ့.. ေနတာက ၅ လႊာဆိုေတာ့ ငါေတာ့ ေရထဲမေရာက္မွာ ေသခ်ာတယ္.. ဆန္ေတြဆီေတြ ဝယ္ထားရင္ ေကာင္းမလား.. မီးကေတာ့ပ်က္မွာ.. ဂတ္စ္မီးဖိုအတြက္ ဂတ္စ္သြားျဖည့္ထားဦးမွ.. သားသားအတြက္ လိုတာ ဒိုင္ပါဘာညာ အကုန္ဒီေန႔သြားဝယ္မယ္..
ဟိုေရာက္ဒီေရာက္စဥ္းစားရင္း ဖ်တ္ခနဲအေတြးတစ္ခုေပၚေတာ့ ၾကက္သီးထသြားတယ္..
ကိုယ့္လိုႀကိဳေတြးခ်ိန္မရလိုက္.. ၅ လႊာမွာမေန ရိကၡာႀကိဳမစုႏိုင္ဘဲ.. သားငယ္ သမီးငယ္ေတြအတြက္ မျပင္ဆင္ႏိုင္ဘဲ ေရျမဳပ္သြားတဲ့ေဒသက လူေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါျပီလား.. ဒိုင္ပါမေျပာနဲ႔.. ေႏြးေအာင္ေထြးစရာ အႏွီးမရွိတဲ့ မိုးေရထဲက ကေလးေလးေတြ..
တတ္ႏိုင္သေလာက္ လွဴၾကကယ္ၾကေပမဲ့ မထိေရာက္ မလံုေလာက္ေသးဘူးတဲ့.. တားျမစ္တာေတြကရွိေသး.. အေရးေပၚအေျခေနထုတ္ျပန္ျပီး ႏိုင္ငံအဆင့္ ကယ္ဆယ္ေရးေတြစသင့္ေနျပီ..
အမွန္က သူတို႔အိမ္ေတြစျမဳပ္သြားသင့္တာ.. frown emoticon


Read More...