က်မ ဝယ္ရန္ရည္ရြယ္ထားေသာ

က်န္ခဲ့တဲ့ တစ္လလံုး သင္တန္းမွ ျပန္သည့္ညေနတိုင္း က်မသည္ ဒီေနရာကုိျဖတ္လွ်င္ လွည့္မၾကည့္ဘဲ မေနႏိုင္..

ခေရဇီစိမ္းလုိ႔ ေခၚသည့္ အစိမ္းႏုႏုေတာက္ေတာက္ရယ္ အျပာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ရယ္ကို အနက္ေရာင္၊ မီးခိုးေရာင္လိုင္းကြပ္ေလးမ်ားျဖင့္ အဆင္ေျပေျပ တဲြစပ္ထားသည္က ေတာ္ေတာ္ေလးကို သေဘာက်စရာေကာင္းသည္.. ေက်ာပိုးအိတ္မ်ား သီးသန္႔ေရာင္းသည့္ဆိုင္ မဟုတ္သျဖင့္ ဒီဇိုင္းမ်ားမ်ားလည္း မရွိ.. အမ်ိဳးစားမ်ားမ်ားလည္း မရွိသည့္ စတိုင္းဆိုင္ေလး၏ ေရွ႕ဘက္မ်က္ႏွာစာမွာ ထိုအိတ္ကေလးကို အၿမဲ ခ်ိတ္ဆဲြလ်က္သားျမင္ရတတ္သည္.. အဲ့သည့္ ေက်ာပိုးအိတ္ေလး က်မႀကိဳက္တယ္..

က်မ လက္ရွိလြယ္ေနသည့္ ေက်ာပိုးအိတ္အစိမ္းေလးက ေတာ္ေတာ္ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီ.. အနက္ေရာင္ လက္ပ္ေတာ့ထည့္လြယ္ရသည့္ ေက်ာပိုးအိတ္ကေတာ့ ေနရာတိုင္းကို မလြယ္ခ်င္.. သိပ္သေဘာက်မိေသာ အျပာေရာင္ေလးတစ္အိတ္လည္း ရွိေသးေပမယ့္ က်မ ခ်စ္သူက ထိုအျပာေရာင္ေက်ာပိုးအိတ္ကို ၾကည့္မရဘူးဟု ဆိုသည္.. ရႈပ္ရႈပ္ပြပြနဲ႔ အေပေတဆန္တယ္ဟု သူက အေၾကာင္းျပ၏.. ထိုအိတ္မ်ားအျပင္ တျခားတျခား ေဘးလြယ္အိတ္ေတြ တေစာင္းအိတ္ေတြ မ်ားစြာရွိေသာ္လည္း က်မက ေက်ာပိုးအိတ္ကိုသာ မက္မက္စက္စက္တြယ္တာသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေလေတာ့ လမ္းသြားရင္းလာရင္း ဆိုင္ေတြမွာ ျပထားသည့္ ေက်ာပိုးအိတ္မ်ားကို အလြတ္မေပးဘဲ ၾကည့္တတ္သည့္ အက်င့္က က်မမွာ ရလာေတာ့သည္..

က်မသည္ ေက်ာပိုးအိတ္ မလြယ္ထားရလွ်င္ မလံုၿခံဳဘူးဟု ခံစားရသူမ်ားထဲမွာ တစ္ေယာက္အပါအဝင္ျဖစ္ပါသည္.. ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံအိတ္ကလဲြလွ်င္ ဘာမွ မပါဘဲ လြယ္ထားရသည္ျဖစ္ေစ၊ စာအုပ္ေတြ အေခြေတြ ပစၥည္းပစၥယေတြ တပံုတပင္ႏွင့္ ေလးေလးလံလံ လြယ္ထားရသည္ျဖစ္ေစ.. ေက်ာပိုးအိတ္ကို ကိုယ္ႏွင့္မခြာ ေဆာင္ယူတတ္သူျဖစ္၏.. တခါတရံ က်မခ်စ္သူက "ဘာမွ မပါဘဲ ဘာလို႔ ဒီအိတ္ကိုလြယ္လာေသးတာလဲ"ဟု မ်က္ေမွာင္အတြန္႔ခ်ိဳးလ်က္ အလိုမက်သလို ဆိုတတ္ေသးသည္.. ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ က်မ ပုခံုးတြန္႔လ်က္သာ ၿပံဳးေနလိုက္ပါသည္.. ေက်ာပိုးအိတ္မပါရင္ ေက်ာမလံုဘူးဟု ေျဖရွင္းလွ်င္လည္း သူက နားလည္ေပးႏိုင္မည္မဟုတ္..

က်မ ခ်စ္သူႏွင့္ က်မသည္ ေက်ာပိုးအိတ္ကိစၥမွာတင္မက ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အျမင္ခ်င္း သေဘာထားခ်င္း မတူညီတတ္ၾက.. အစားအေသာက္ ႀကိဳက္တတ္တာျခင္း မတူ.. က်မစားသလို သူမစားခ်င္.. သူစားတာ က်မ မႀကိဳက္.. ေနတာထိုင္တာျခင္းမတူ.. အဝတ္အစား စတိုင္ႀကိဳက္တာျခင္းမတူ.. ရုပ္ရွင္ စာအုပ္ စသည္တုိ႔ ႀကိဳက္သည့္ အမ်ိဳးအစားမ်ား မတူ.. သို႔ေသာ္ ဘာေၾကာင့္မ်ား က်မတုိ႔ သိပ္ခ်စ္ၾကသည့္ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္လာပါလိမ့္.. ခ်စ္သူခ်င္းျဖစ္သျဖင့္ အတူလုပ္ကိုင္ရသည့္ ကိစၥတိုင္းတြင္ က်မက သူ႔အႀကိဳက္ကို လိုက္ေလ်ာျခင္းအားျဖင့္ က်မတို႔ ေျပလည္စြာ တဲြစပ္ႏိုင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္မလား.. ေသခ်ာေတာ့ က်မ မသိ.. ဒီေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို ဝယ္ဖို႔ ေႏွာင့္ေႏွးေနသည့္ အေၾကာင္းရင္းထဲတြင္ သူမႀကိဳက္သျဖင့္ ဆိုသည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္လည္း ပါေနတာေတာ့ အေသအခ်ာပဲ..

တညေန က်မႏွင့္ သူ အတူတူ ထိုဆိုင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ သူ႔လက္ကိုအတင္းဆဲြလ်က္ ထိုေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို ဝင္ၾကည့္ျဖစ္ၾကသည္.. ေက်ာပိုးအိတ္က ေပ်ာ့ေပ်ာ့အိအိႏွင့္ ခပ္ေအးေအး .. မိုးကာသားလို႔ ေခၚမလားမသိ.. ေရအလြယ္တကူ မစိမ့္ဝင္ႏိုင္သည့္ အစျဖင့္ ခ်ဳပ္ထားသည္.. ခ်ဳပ္ရိုးခ်ဳပ္သားလည္း ေသသပ္ေကာင္းမြန္းသား.. သိပ္မႀကီးလြန္း မေသးလြန္း.. ၿပီးေတာ့ က်မ အႀကိဳက္ အိတ္အကန္႔ ၂ အိတ္ပဲ ပါသည့္စတိုင္မ်ိဳး.. ေစ်းႏႈန္းကလည္း ၇ ေထာင္ ဆိုေတာ့ လိုခ်င္ေနသည့္ က်မအတြက္ေတာ့ တန္သည္ေပါ့.. သို႔ေသာ္ သူကေတာ့ မႀကိဳက္ဟု ကန္႔ကြက္သည္.. အေရာင္ကလည္း ေၾကာင္ေၾကာင္ႀကီးဟု ဆို၏.. အေပါစားဆန္တယ္ဟုလည္း ေဝဖန္၏.. "ခု ဝယ္မွျဖစ္မွာမွ မဟုတ္တာ.. တျခားၾကည့္ပါဦး.. ပိုက္ဆံနည္းနည္းထပ္ျဖည့္ၿပီး အေကာင္းစားဝယ္တာမဟုတ္ဘူး.. ကေလးမဟုတ္ဘဲ ဒါမ်ိဳးေတြက ႀကိဳက္တုန္းပဲ"ဟု ေခ်ာ့သလိုလို တားျမစ္ခဲ့သည္.. ထိုအခါ က်မသည္ အိတ္ကေလးကို အေရာင္းစာေရးေကာင္မေလးထံ ျပန္ေပးရင္း ေတြေဝျပန္၏..

ထိုသုိ႔ျဖစ္သည္မွာ ဒီတစ္ခါထဲလည္း မဟုတ္.. သူသည္ သူ မႀကိဳက္ေသာ ကိစၥတစ္ခုုကို မလုပ္ဖို႔တားျမစ္ရာတြင္ အဟုတ္ပင္ ေတာ္သူျဖစ္ေလေတာ့ နဂိုကတည္းက ဆံုးျဖတ္ခ်က္မခိုင္မာတတ္သူ က်မကို သူ လႊမ္းမိုးႏိုင္သည္မွာ အံ့ၾသစရာေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူးထင္သည္.. ေခ်ာ့ေျပာ ေခ်ာက္ေျပာနည္းမ်ားအျပင္ ၿခိမ္းေျခာက္သည့္နည္း.. အစားထိုးသည့္နည္း.. နည္းေပါင္းစံု သူ သံုးတတ္သည္.. သို႔ေသာ္ သည္လိုမ်ိဳးက မၾကာခဏ ျဖစ္လာေတာ့ က်မ အတၱကို ထိခိုက္လာေလသလားမသိ.. က်မသည္ သည္းခံႏိုင္စိတ္နည္းပါးလာ၏.. အေလွ်ာ့ေပးရပါ မ်ားလြန္းေတာ့ ပြန္းပဲ့လာသည္ ထင္၏.. သိမ္ငယ္ရသည္ ထင္လာသည္.. က်မသည္ တခါတရံ သူ႔ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခ်င္စိတ္ မရွိေခ်..

သူက တားျမစ္သျဖင့္ မဝယ္ရဘူးလိုလို ဝယ္ရမယ္လိုလို က်မ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနခဲ့တာ ရက္ေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ.. ထိုဆိုင္ေရွ႕ကျဖတ္တိုင္းေတာ့ အိတ္ကေလးကို လွည့္ၾကည့္တတ္စၿမဲပင္.. ဒီေန႔ေတာ့ က်မသည္ ဆိုင္ေရွ႕ကျဖတ္ၿပီး ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးကို လွည့္ၾကည့္ခဲ့ၿပီး ဘတ္စ္ကားေပၚ တက္ခဲ့သည္.. ကားက မွတ္တိုင္မွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ရပ္ေနေလေတာ့ ကားေပၚကေန က်မ ဆိုင္ထဲကို ေကာင္းေကာင္းျမင္ႏိုင္ေနသျဖင့္ အိတ္ကေလးကို ၾကည့္ရင္း က်မ စဥ္းစားေနသည္.. ခုပဲ သြား ဆင္းဝယ္လိုက္ရင္ေကာင္းမလား.. ထိုအိတ္ကိုလြယ္ၿပီး ေနာက္ေန႔ သူႏွင့္ ေတြ႔လွ်င္ သူက မ်က္ႏွာထားမာမာျဖင့္ က်မကို ၾကည့္ေတာ့မည္.. "မဝယ္ပါနဲ႔ဆို ဝယ္တယ္.. ေတာ္ေတာ္ စကားနားေထာင္တယ္ဟုတ္လား" .. သူ ေျပာလာႏိုင္မည့္စကားမ်ားႏွင့္ သူ႔အသံကို ၾကားေယာင္မိျပန္ေတာ့ ဆင္းဝယ္ခ်င္ေနသည့္ က်မ ေျခေထာက္မ်ား တံု႔ဆိုင္းေနျပန္သည္..

က်မ သူ႔ကို ေၾကာက္ေနသလား..
သူ စိတ္ဆိုးတာကို မလိုလားတာေတာ့ အမွန္ပဲ.. သို႔ေသာ္ သူကေတာ့ က်မ စိတ္ဆိုးမည္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း က်မ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မည္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း နည္းနည္းမွ ထည့္စဥ္းစားသည့္ပံု မေပၚဟု ပထမဆံုးအႀကိမ္ အလန္႔တၾကား ေတြးမိလုိက္သည္.. ထိုအေတြးက က်မတြင္ ျဖစ္ေနသည့္ စိတ္မခ်မ္းေျမ့ျခင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ အေျဖလည္း ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ထင္၏.. သူႏွင့္ က်မ၏ ခ်စ္သူသက္တမ္း ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာလာခ်ိန္တြင္ က်မသည္ စိတ္အလိုမက်ျခင္းမ်ား၊ အားငယ္ဝမ္းနည္းျခင္းမ်ား၊ သို႔မဟုတ္ စိတ္အတက္ၾကြလြန္ျခင္းမ်ားကို တၿပိဳင္နက္ခံစားေနရတတ္သည္.. က်မက အလုပ္၏ ဖိစီးမႈမ်ားေၾကာင့္ဟု ဇြတ္အတင္း အေၾကာင္းျပခ်က္ယူထားခဲ့ေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ထိုသုိ႔ျဖစ္ေနရသည့္ အေၾကာင္းရင္းမွန္ကို ရွာေဖြဖို႔ ေၾကာက္ေနျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေသးသည္.. တခါတရံ သိပ္စိတ္ပင္ပန္းလြန္းလာလွ်င္ သူႏွင့္ လမ္းခဲြလိုက္ဖို႔ စဥ္းစားဖူးေသာ္လည္း ထိုအေတြးကို မေတြးေကာင္းေသာ အရာတစ္ခုလိုပဲ စိတ္ထဲကေန ဇြတ္အတင္းေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္ရတတ္၏.. က်မ သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္တာပါ.. သူ က်မကို ခ်စ္မွန္းလည္း က်မသိေနတာပါ..

အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္စိတ္ရွိၾကေပမယ့္ အဆင္ေျပေျပ ေပါင္းစပ္လို႔ မရေသာ အျဖစ္အပ်က္ဟာ တကယ္ပဲ ရွိေနသလား.. က်မ သူနဲ႔ မေဝးခ်င္ဘူး.. က်မ၏ မာနေတြ အတၱေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ထိခိုက္ပါေစဦးေတာ့.. သူ႔ေၾကာင့္ က်မ ေပ်ာ္ရပါသည္.. ထိုအေတြးျဖင့္ပင္ က်မသည္ က်မတို႔ၾကားက ျပႆနာမ်ားကို ေစ့ေစ့ေသခ်ာ မေတြးဘဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လွည့္စားေနမိသည္ပဲလား.. သူႏွင့္ လမ္းမခဲြခ်င္စိတ္ တစ္ခုထဲနဲ႔ က်မ၏ သိစိတ္ကို လွည့္စားထားမိသည္လား.. တကယ္တမ္း ေသခ်ာေတြးၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ သူသည္ က်မကို ခ်စ္သည္ထက္ သူ႔ကိုယ္သူသာ ပိုခ်စ္ခင္တတ္သူ တစ္ဦးအျဖစ္ သိိမွတ္ရုပ္လံုးေပၚလာေလမလား.. ထိုအခါ သူ႔အေပၚထားသည့္ က်မ၏ ခ်စ္စိတ္တို႔ ေလ်ာ့ပါး ေပ်ာက္ကြယ္မလား.. အို - ထိုမွ် ေတြးမိရုံႏွင့္ပင္ က်မ စိတ္မွာ နာက်င္ရပါေလသည္..

က်မသည္ သိမွတ္မႈမရွိဘဲ ေငးေမာေနရာကေန က်မ၏ ေက်ာပိုးအိတ္ေလး ရွိရာဘက္သို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္.. ခ်က္ခ်င္းပင္ က်မ မ်က္ေမွာင္ကုပ္သြားရ၏.. ဆိုင္ထဲမွာ က်မအရြယ္ ေကာင္ေလး ၃ ေယာက္.. ေက်ာပိုးအိတ္မ်ားကို ဟိုတစ္ခု သည္တစ္ခု ျဖဳတ္ယူ ၾကည့္ေနၾကသည္.. ဘုရားသိၾကားမလို႔ က်မ၏ အိတ္ကေလးကို သူတို႔ သေဘာမေတြ႔သြားပါေစနဲ႔.. သို႔ေသာ္ က်မ ဆုေတာင္း မျပည့္ပါ.. ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က က်မအိတ္ကေလးကို ျဖဳတ္ယူခုိင္းေနၿပီ.. အေရာင္းစာေရး ေကာင္မေလးက ခ်ိတ္မွျဖဳတ္ယူေနသည္ကို ၾကည့္ရင္း ျဖဳတ္လို႔မရပါေစနဲ႔လို႔ အဓိပၸါယ္မဲ့ ဆႏၵျဖစ္မိျပန္သည္.. ေကာင္ေလးက ေက်ာမွာလြယ္ၾကည့္လိုက္၏.. သူ႔ရွပ္အက်ႌနီနီေလးေပၚမွာ က်မ၏ အိတ္ကေလးသည္ အဆင္ေျပလွပစြာ ၾကည့္လို႔ ေကာင္းေနသည္.. က်မ မနာလိုလိုက္တာ..

သူတုိ႔က တန္းေတာ့ မဝယ္ေသး.. သို႔ေသာ္ အိတ္ကေလးကို ျပန္ခ်ိတ္ဖုိ႔လည္း မေပးေသးဘဲ ၃ လံုး ၄ လံုး ယွဥ္ေရြးေနဟန္ျဖင့္ လက္မွာ ကိုင္ထားလ်က္ရွိေနဆဲမွာပင္ က်မစီးသည့္ ဘတ္စ္ကားက မွတ္တိုင္မွ ခြာေလသည္.. က်မသည္ သံေယာဇဥ္ မျပတ္ႏိုင္စြာ ေခါင္းကိုလည္လ်က္ လိုက္ၾကည့္ေနမိဆဲ.. မယူသြားၾကပါေစနဲ႔.. မဝယ္ပါေစနဲ႔.. မနက္ျဖန္ ဆိုင္ကိုေရာက္လွ်င္ေတာ့ က်မ ခ်စ္သူမည္မွ်ပင္ တားျမစ္သည္ျဖစ္ေစ ထိုအိတ္ကေလးကို က်မ ဝယ္ေတာ့မည္.. လကုန္ခါနီး ရက္မို႔ က်မလက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံသိပ္မ်ားမ်ားစားစားေတာ့ မက်န္.. ၇ ေထာင္တန္ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ဝယ္လိုက္လွ်င္ ေနာက္က်န္ေသာ ရက္မ်ား၌ က်မ အသံုးစရိတ္ က်ပ္တည္းႏိုင္သည္.. သူ မႀကိဳက္ေသာအိတ္ကို ဝယ္ျခင္းျဖင္ ့ပိုက္ဆံကုန္တာျဖစ္လုိ႔ ခ်စ္သူဆီက ေငြေၾကးဆိုင္ရာငဲ့ညွာမႈလည္း ရႏိုင္ဖို႔ မရွိပါ.. သို႔ေသာ္ ထိုအိတ္ကေလးကို ထို ေကာင္ေလး ၃ ေယာက္မဝယ္သျဖင့္ က်န္ေနမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ မနက္ျဖန္ က်မ ဝယ္ကိုဝယ္ေတာ့မည္.. က်မလက္ထဲ မေရာက္ခင္က စိတ္ေအးခ်မး္သာေနႏိုင္ေသာ္လည္း တပါးသူက ယူမည္ဆိုျပန္ေတာ့လည္း က်မ မရႈစိမ့္ႏိုင္တာအမွန္ပဲ..

ကားက ေကြ႔လိုက္သျဖင့္ ဆိုင္ကို မျမင္ရဘဲကြယ္သြားၿပီ.. ေကာင္ေလး ၃ ေယာက္က အိတ္ကေလးကို လက္မွကိုင္ထားဆဲ.. ဝယ္လိုက္တာေတာ့လည္း မဟုတ္ေသး.. ဝယ္သလား မဝယ္သလား သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ က်မ ကားေပၚမွာပါလာသည္.. မနက္ျဖန္ေတာ့ ဆိုင္ကိုသြားၿပီး ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ထိုအေျဖကို သိရမွာအမွန္ပဲ.. သြားၾကည့္ၿပီးမွ မရွိေတာ့ဘူးဆိုလွ်င္ေကာ.. ေစာေစာေတြ႔ပါလ်က္နဲ႔ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ပါလ်က္နဲ႔ မဝယ္လိုက္မိေလျခင္းလို႔ က်မ စိတ္ထဲမွာ ေနာင္တကို ခံစားရႏိုင္သည္.. က်မ ခံႏိုင္ရည္ရွိသလား.. ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ဆိုင္ေရွ႕ကျဖတ္လွ်င္ လွည့္မၾကည့္မိေအာင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထိန္းခ်ဳပ္လ်က္ ေနလိုက္ရမလား.. ေနာက္ၾကာလွ်င္ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားႏိုင္မည္.. သို႔ေသာ္ က်မ စိတ္ကူးေျပာင္းျပန္သည္.. ခံႏိုင္ရည္ ရွိသည္ျဖစ္ေစ မရွိသည္ျဖစ္ေစ.. ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျဖမသိရဘဲ စိတ္ထဲမွာ တႏံု႔ႏံု႔ျဖစ္ေနရသည္ထက္စာလွ်င္ အေျဖကို ျပတ္ျပတ္သားသားရင္ဆိုင္လိုက္တာက ပိုေကာင္းမည္ ထင္သည္.. က်မ၏ ခ်စ္သူဆက္ဆံေရးမွာလိုပါပဲ.. ဟုတ္သည္.. က်မ သိရမွ ျဖစ္မည္..

ေနာက္တေန႔ညေန သင္တန္းက အဆင္းမွာေတာ့ က်မသည္ စတိုးဆိုင္ထဲဝင္၍ က်မ၏ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးရွိေသးသလားလို႔ ရွာေဖြလိုက္ပါသည္..

Read More...

Summary only...

the volunteer

သၾကၤန္ေတာင္ႀကီးသြားတုန္းက ေရႊဘုန္းပြင့္တို႔ ျမစိမ္းေတာင္တို႔ တက္ျဖစ္တယ္..
လမ္းမွာ ဉာဏ္ပင္ေတာရ ေခၚတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလည္း ဝင္ေတာ့
အလွဴစာေတြဘာေတြ လွဴ. ဘုန္းႀကီးကန္ေတာ့အၿပီးမွာ အဲ့က ထမင္းေကၽြးတယ္..
ထမင္းခ်က္ေနတဲ့ လူေတြကို ၾကည့္ၿပီး သေဘာက်လုိ႔ ရိုက္လာျဖစ္ပါတယ္..
သူမ်ားတကာ စားေသာက္ဖို႔အတြက္ ကိုယ္စြမ္းရွိသေလာက္ ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ခ်က္ျပဳတ္ေနၾကတဲ့လူေတြ..
ပင္ပန္းၾကပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ေနၾကတယ္..

Read More...

Summary only...

စာလံုးေပါင္းေတာ့ မွန္ေစခ်င္

ဒီပုိ႔စ္ကို အရင္ nangnyi [dot] net မွာ တင္ဖူးပါတယ္.. ခု အဲ့ဒါက hosting ပ်က္ၿပီး ပို႔စ္ေတြေပ်ာက္ကုန္လုိ႔ စက္ထဲသိမ္းထားတာေလးကို ျပန္တင္လိုက္တာပါ..

ခုဆိုရင္ စာလံုးေပါင္းမွားတာေတြက ေနရာတကာမွာ ျဖစ္ေနၿပီ.. ၾကည့္ရအဆိုးဆံုးကေတာ့ အမ်ားျပည္သူျမင္သာတဲ့ေနရာမွာ ထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေတြမွာ စာလံုးေပါင္းမွားတာ.. ၿပီးေတာ့ ျမဝတီနဲ႔ ျမန္မာ့အသံ စတဲ့ရုပ္သံလိုင္းေတြမွာ စာလံုးေပါင္းမွားတာ.. တခါတေလ အစိုးရထုတ္သတင္းစာေတြမွာေတာင္ စာလံုးေပါင္းအမွားေတြျမင္ေနရၿပီ.. ခုေနာက္ပိုင္း အမ်ားဆံုးမွားတာကေတာ့ "မႈ" ကို "မွဳ႕"လို႔ ေရးတာ.. ဟထိုးနဲ႔ တေခ်ာင္းငင္ ပါၿပီးသား စာလံုးမွာ ေအာက္ကျမင့္ ထပ္ထည့္စရာမွ မလိုဘဲ.. ဒါေပမယ့္ ခုေနရာတကာမွာ မႈ အမွားေတြျမင္ေနရၿပီ.. အျမင္ကပ္ၿပီး စိတ္မခ်မ္းသာလိုက္တာ..

စာလံုးေပါင္းမွားတာဟာ စာဖတ္နည္းလို႔လို႔ ထင္တယ္.. စာလံုးေပါင္းအမွန္ကို မ်ားမ်ားဖတ္ၿပီးသားလူဟာ ေတာ္ရံုတန္ရံုနဲ႔ေတာ့ စာလံုးေပါင္းမမွားဘူး.. ဒါေပမယ့္ ခုေနာက္ပိုင္း လူငယ္ေတြက်ျပန္ေတာ့ စာလံုးေပါင္းအမွားေတြကိုပဲ မ်ားမ်ားဖတ္ေနၾကရလို႔လားေတာ့မသိဘူး.. စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုကို ဂရုလည္းမစိုက္ၾကေတာ့ဘူး.. အမွားလည္းသိပ္မ်ားလာတာပဲ.. ၿပီးေတာ့ သတ္ပံုမွားတာ ဘာျဖစ္လဲ.. ဆိုလိုရင္း သိရင္ၿပီးတာပဲ ရယ္လို႔ ဂရုတစိုက္မျပင္ၾကတာေတြက ပိုဆိုးပါတယ္.. ဆိုလိုရင္းကို ခုသိေနေပမယ့္ အမွားေတြဖတ္ပါမ်ားၿပီး အမွန္ထင္လာတ့ဲအခါမွာ ဆိုလိုရင္းပါ ေပ်ာက္သြားႏိုင္ပါတယ္.. သတ္ပံုဆိုတာ စည္းစနစ္တစ္ခုပါ.. တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး ထင္ရာေပါင္းေနရင္ အျငင္းပြားစရာေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္လာမွာစိုးလို႔ သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ စနစ္ပါ.. လိုက္နာေစာင့္ထိန္းသင့္ပါတယ္..

ဘေလာ့ဂါေတြဟာ စာေရးဆရာေတြ မဟုတ္ဘူး လို႔ေျပာၾကေပမယ့္ ဘေလာ့ဂါေတြဟာ စာေရးၾကတဲ့လူေတြပါပဲ.. ၿပီးေတာ့ စာလည္းဖတ္ၾကတဲ့ လူေတြ.. ဒီဘက္ေခတ္မွာ အြန္လိုင္းစာေပေတြ ေပၚလာေတာ့ ပံုမွန္စာအုပ္ေတြကို ဖတ္အားက်သြားၾကၿပီ.. ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့ လူေတြဆိုပိုဆိုးမယ္.. အြန္လိုင္းကစာေတြ ဘေလာ့ေတြ ဖိုရမ္ေတြ ဒါေတြနဲ႔ပဲ ေက်နပ္ေနရမွာ.. အဲ့ဒိမွာ စာလံုးေပါင္း အမွားျပႆနာက အရမ္းကိုႀကီးက်ယ္သြားၿပီထင္တယ္.. ဟိုဘေလာ့ဖတ္လည္း သတ္ပံုမွား.. ဒီဘေလာ့ဖတ္လည္း သတ္ပံုမွားနဲ႔ဆိုရင္ ဖတ္တဲ့လူကိုယ္တိုင္လည္း သတ္ပံုေတြ အမွတ္မွားလာေတာ့မယ္.. ထင္သလိုေပါင္းေတာ့ ေရးေတာ့မယ္.. အဲ့ဒါေတြကို ေနာက္ထပ္ဖတ္တဲ့လူက တခါမွား.. ေနာက္ထပ္လူေတြ မွား မွား.. ခု ၄ ႏွစ္ ၅ ႏွစ္အရြယ္ကေလးေတြ အသက္ႀကီးလာတဲ့အခါ "သတ္ဗံုေဒြကို တေရာက္တၿမိဳးဆီ ေပါင္းေနၾကရင္ ခက္ပီ"..

ေခတ္ပညာေတြတတ္ၿပီး နည္းပညာေခတ္ႀကီးမွာေနတယ္ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဘာသာစကားကိုေတာင္ ကိုယ္ မွန္ေအာင္မေပါင္းႏိုင္တဲ့အခါ ရွက္ဖို႔ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္.. တခ်ိဳ႕ကေျပာေသးတယ္ "သတ္ပံုအမွန္သိပါတယ္.. ေလာႀကီးၿပီးစာရိုက္တဲ့အခါ typing error ပါ" တဲ့.. အိုေခ.. တိုက္ပင္းအယ္ရာဆိုလည္း တစ္လံုးတေလက ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ပါေသးတယ္.. ၿပီးေတာ့ ခ်က္တင္မွာ မွားတာက သိပ္အေရးမႀကီးေပမယ့္ ဘေလာ့ေတြ ဖိုရမ္ေတြလို ေအးေအးေဆးေဆးစာရိုက္လု႔ိရတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ေသခ်ာျပင္ဆင္ၿပီးမွ ေရးသင့္တယ္မထင္ဘူးလား.. (ဒါေတာင္ ခ်က္တင္မွာ ရိုက္တဲ့ စာလံုးေပါင္းေတြက တကယ္တမ္းစာေတြေရးတဲ့အခါ အက်င့္လာလာပါေနတတ္ေသးတယ္).. နန္းညီဆိုရင္လည္း မ်ားေသာအားျဖင့္ ခ်က္တင္မွာစကားေျပာတဲ့အခါ "ၿပီ" ကို ရိုက္လုိ႔ စိတ္မရွည္ဘူးဆိုၿပီး "ပီ" လို႔ပဲ ရိုက္ရိုက္ေနတာ.. ေနာက္ေတာ့ စာေတြတကယ္ေရးရင္ေတာင္ ရရစ္ထည့္တဲ့ အက်င့္မရွိေတာ့ စာလံုေပါင္းေတြမွားတယ္.. အဲ့ဒါ အခုဆို ခ်က္တင္မွာလည္း ေသခ်ာစာလံုးေပါင္းၿပီး ေရးေနရတယ္..

ၿပီးေတာ့ စာလံုးေပါင္းအမွန္သိရဲ႕သားနဲ႔ ၿပီးလြယ္စီးလြယ္ရိုက္တတ္တဲ့လူေတြ.. ဥပမာ..ရရစ္ဆိုပါစို႔.. သူက အမ်ိဳးအစားေတြ အမ်ားႀကီးမဟုတ္လား.. ပ တို႔ မ တို႔နဲ႔ တဲြရတဲ့ ရရစ္က J တစ္လံုးထဲရိုက္ရတဲ့ "ျ  " ဒါမ်ိဳး.. က တို႔ တ တို႔မွာသံုးတာက shift+m "ၾ -   " ရိုက္ရမယ့္ေနရာ.. မ ေတြ ပ ေတြကိုပဲ လံုးႀကီးတင္ထည့္ခ်င္ရင္ shift+n "ၿ   " .. က ေတြ တ ေတြအတြက္ လံုးႀကီးတင္ထည့္မယ့္ ရရစ္က shift+b "ႀ    " .. အဲလိုအမ်ိဳးမ်ိဳးကဲြျပားေနတဲ့ ေရးထံုးေရးနည္းေတြကို တိုက္ပင္ရိုက္ရတာ စိတ္မရွည္တဲ့အခါ ဘာလာလာ ျ    J တစ္လံုးပဲႏိွပ္ၿပီးသံုးတဲ့လူလည္းရွိရဲ႕..( ျမ.. ျက.. ျတ.. ျပ.. ) ဘယ္လုိမွ ၾကည့္မေကာင္းဘူးေလ..

ၿပီးေတာ့ ေအာက္ကျမင့္ ဆိုရင္လည္း.. (ညံ့.. တ့ဲ.. မဲ့) ေတြအတြက္က ရိုးရိုး h တစ္လံုးထဲရိုက္ရတာ.. (မွဲ႔.. မန္႔.. ခန္႔) လိုဟာမ်ိဳးေတြက shift+Y ကိုသံုးတာ.. (ခ်ိဳ႕.. ရို႕..) ဆိုတာမ်ိဳးေတြက်ေတာ့ shift+u ကိုသံုးတာ.. တခ်ိဳ႕က ေအာက္ကျမင့္ကို အဲလိုေတြရွာရစိတ္မရွည္ဘူးဆိုၿပီး ေအာက္ဆံုးတန္းနားက (.) ဒီအစက္ကိုသံုးျပန္ေတာ့လည္း သူတို႔ေရးတဲ့စာေတြက ဒီလိုျဖစ္ေနျပန္ေရာ (သူအဲလိုေျပာလိုက္ေတာ. သူမက ခပ္မဲ.မဲ. ျပံုးေလသတဲ.) ဆိုၿပီးျဖစ္ကုန္ေရာ.. ဘယ္လိုလုပ္ဖတ္ရတာ အဆင္ေျပပါေတာ့မလဲ..

ျမန္မာစာမွာ စာကို အစုလိုက္ အစုလိုက္ အျဖတ္အေတာက္မွန္မွ စာဖတ္ရတာ ေခ်ာပါတယ္.. အဲ့လို စာစုလိုက္ စာစုလိုက္ ျဖတ္တတ္ဖုိ႔က ငယ္ငယ္ကတည္းက က်င့္လာရမွာ.. ေက်ာင္းက ဖတ္စာအုပ္ေတြကိုၾကည့္ေလ.. စာအျဖတ္အေတာက္ေလးေတြ ဘယ္လိုျဖတ္ေပးထားလဲ.. ကိုယ္က စာေရးတဲ့အခါမွာလည္း အဲလိုပဲ စာကို အစုလိုက္ကေလးေတြ ျခားျခားၿပီးေရးတတ္ေအာင္ က်င့္ထားသင့္တာ.. တခ်ိဳ႕က စာေရးရင္ ၃ လံုးျခားတစ္ခါ space ျခားတယ္.. ဥပမာ (စာကို အစုလိုက္ အပိုဒ္လိုက္ စနစ္က်စြာ ေရးပါ) ဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းပဲ ထားပါေတာ့.. သူက ဒီလိုေရးတယ္ (စာကိုအ စုလိုက္အ ပိုဒ္လိုက္စ နစ္က်စြာ ေရးပါ).. ဘယ္လိုမွကို အဆင္မေျပဘူး.. သူမ်ားေတြ စာေရးရင္ ျခားထားတာေတြ႔လို႔ သူလည္း လိုက္ၿပီး space သံုးတာပဲရွိတယ္.. ဘာေၾကာင့္ ျခားတယ္ဆိုတာကို သူနားမလည္ဘူး.. အဲဒီလုိလူမ်ိဳးက ရွားေတာ့ရွားပါတယ္..

ေနာက္ၿပီး တကယ္တမ္းေျပာမယ္ဆိုရင္ typing လုပ္တဲ့အခါ လိုက္နာရတဲ့စည္းကမ္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္.. (နန္းညီက ၄ တန္းကတည္းက အေမ့စာစီစာရိုက္လုပ္ငန္းမွာ ကူေပးခဲ့ေတာ့ စာရိုက္နည္းကို အေတာ္စနစ္က်ခဲ့တယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္).. ဥပမာ.. စာတစ္ေၾကာင္းၿပီးရင္ ပုဒ္မခ်ရတယ္.. ပုဒ္မ ခ်တဲ့အခါ ေနာက္ဆံုးစာလံုးနဲ႔ ကပ္ခ်ရတယ္.. ေနာက္ဝါက် တစ္ေၾကာင္းစမယ္ဆိုရင္ ပုဒ္မေနာက္မွာ space ျခားၿပီးမွ စရိုက္ရတယ္.. ဘာေၾကာင့္ အဲလိုလုပ္တာလဲ.. print ထုတ္တဲ့အခါ ဒါမွမဟုတ္လည္း စာေတြတန္းစီရိုက္တဲ့အခါ ဝါက်ေနာက္ဆံုးစာလံုးနဲ႔ ပုဒ္မ ကပ္ေနမွ spacing မဆန္႔လို႔ ကြန္ပ်ဴတာက ေအာက္တစ္ေၾကာင္းဆင္းေပးရင္ ပုဒ္မက ကပ္ပါလာမယ္.. ေနာက္တစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ေရွ႕ပုဒ္မ space ျခားထားမွ ေအာက္တေၾကာင္းဆင္းသြားတဲ့အခါ စာေၾကာင္းသပ္သပ္ေလးေတြ ဆင္းမယ္..
ခု နန္းညီကေတာ့ ပုဒ္မ မခ်ဘဲ အစက္အစက္ေတြသံုးၿပီး စာကိုဆံုးတယ္.. တကယ္ဆို အဲဒီလိုလည္း မလုပ္သင့္ဘူးထင္တယ္.. ဒါေပမယ့္ ထားပါဦးေလ..

ေျပာခ်င္တာက.. တမင္ အသံထြက္အတိုင္း လိုခ်င္လုိ႔ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုစံႏႈန္းကို ေခ်ာ္ထြက္ၿပီးသံုးတာကလဲြရင္ သတ္ပံုေတြကို ဂရုတစိုက္ မွန္ေအာင္ေရးသင့္တယ္လို႔ထင္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းပါ.. စာစီစာရိုက္စည္းကမ္းေတြကိုလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ လိုက္နာေပးလိုက္ရတာက ဘာမွ နစ္နာမႈမျဖစ္သြားဘူးထင္ပါတယ္.. ဖတ္ရတဲ့လူ အဆင္ေခ်ာၿပီး မ်က္စိထဲလည္း လွတာေပါ့.. စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုက်မ္းဆိုတာ လူတိုင္းၾကည့္ဖူးသင့္တဲ့ စာအုပ္ပါ.. စာလံုးေပါင္း မေသခ်ာတဲ့အခါ စာအုပ္ေျပးလွန္လိုက္ရတာ ပင္ပန္းတယ္ဆိုၿပီး ထင္သလိုေပါင္းလိုက္တဲ့အခါ စာကိုဖတ္ရတဲ့ ေနာက္လူေတြအတြက္ မေကာင္းပါဘူး.. စာလံုးေပါင္းကို မွားေနမွန္းလည္းသိၿပီး မွန္ေအာင္လည္းႀကိဳးစားမွတ္ထားသင့္ပါတယ္..

ခုဆို [http://myanmarwords.pikay.org/] လိုမ်ိဳး စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုက်မ္း ဝဘ္ဆိုက္ေတြလည္းရွိေနတာပဲ.. facebook မွာလည္း စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုအမွန္ျပင္ေပးေရးအဖဲ႔ြလား ဘာလား.. ရွိတယ္.. နန္းညီဆိုရင္လည္း ျမင္သေလာက္ ေတြ႔သေလာက္ သတ္ပံုမွားေတြ စာရိုက္တဲ့စနစ္အမွားေတြကို ကိုယ္သိသေလာက္ ျပင္ေပးေျပာေပးပါတယ္.. ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ျမန္မာစာသတ္ပံုမွန္ေအာင္လုပ္ဖို႔ တာဝန္ရွိတယ္လို႔ ယူဆလို႔ပါ..

Read More...

Summary only...

Jason

well .. u all know about "token" already ..rite?
token the red Indian girl .. check here if u don't know [http://nangnyi.blogspot.com/2011/06/token.html]
here is Jason, the cow boy..
he's from Mexico, came here to colonize the land of Indians.
but when his cold-blooded heart saw this cute little indian girl..
what will happen next ??

 (see the rest on next cartoon) =P

Read More...

Summary only...

အေတြးခ်ာလည္

ခုတေလာ ဟိုေတြးဒီေတြး ေတြးေနမိတာ.. မိန္းမေတြေရာ ေယာက္်ားေတြေရာကို စိတ္ဓာတ္ျပည့္ဝေစခ်င္တဲ့အေၾကာင္းပါ.. ေယာက္်ားမို႔ စိတ္ဓာတ္ျပည့္ဝရမယ္ သေဘာထားႀကီးရမယ္.. မိန္းမဆိုတာ စိတ္ဓာတ္ေသးသိမ္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ခံရတာကိုလည္း မႏွစ္သက္ႏိုင္ပါဘူး.. စိတ္ထားျပည့္ဝတဲ့ မိန္းမေတြ မ်ားသလို မိုက္ရိုင္းယုတ္ည့ံတဲ့ ေယာက္်ားေတြလညး္ရွိတာပါပဲေလ.. ကိုယ္ကေတာ့ မိန္းမ ေယာက္်ားရယ္ မခဲြျခားတတ္.. လူလို႔ပဲ ေတြးပါတယ္.. တကယ္ပါ.. ဒီလုိ ေရာက္တတ္ရာရာေတြ ေတြးျဖစ္တာက ညတစ္ည ႀကံဳရတဲ့အေၾကာင္းတစ္ခုကေန စပါတယ္..

ဟိုေန႔က အိဖူးနဲ႔ နန္းညီ ႏွစ္ေယာက္သား ေရႊဂံုတိုင္ လင့္လမ္း မွတ္တိုင္ကေန coffee circle ကို လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္.. ရန္ကုန္က လူေတြကေတာ့ သိၾကမွာေပါ့.. coffee circle ဆိုတဲ့ ဆိုင္က မွတ္တိုင္ တေဝးတလံႀကီး ႏွစ္ခုၾကားထဲမွာဆိုေတာ့ တကၠသီလာမွ ငွားမစီးရင္ ေရွ႕တည့္တည့္ေရာက္ဖို႔က ခဲယဥ္းတယ္ေလ.. အဲ့ဒိေန႔ညကေတာ့ ည ၇ နာရီခဲြေလာက္.. ေနလည္းမပူ မိုးလည္းမရြာ ေအးေအးလူလူဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ေလွ်ာက္ၾကတာ..

မွတ္တိုင္ဘက္ျခမ္း ကားလမ္းကေန ဟိုဘက္ကားလမ္းကို ကူးလိုက္တဲ့အခါ အဲဒိဘက္ ပလက္ေဖာင္း ခပ္ေမွာင္ေမွာင္အရိပ္ထဲမွာ လူ ၃ ေယာက္ ၄ ေယာက္ေလာက္ ရွိေနတာ အနားကပ္မွ သတိထားမိတယ္.. ေအာ္ - ဘာျဖစ္လဲေပါ့.. သူတို႔ရွိလည္း ကိုယ္ေလွ်ာက္စရာ ရွိတဲ့လမ္း ေလွ်ာက္မယ္ဆိုၿပီး..

ဒါေပမယ့္ အဲ့လူေတြက ကိုယ္တို႔ ျဖတ္လည္းသြားေရာ ပါးစပ္ေတြက အၿငိမ္မေန ေပါက္ကရေတြ ေျပာပါေတာ့တယ္.. ၿပီးေတာ့ ေနာက္နား ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန လိုက္ေလွ်ာက္လာၾကတယ္.. ရိုးအီေနၿပီပဲ ေျပာရမလား.. ဒီအေနအထားမ်ိဳး ေျဖရွင္းတတ္တယ္ပဲ ေျပာရမလား.. မိန္းကေလးေတြကို ေပါက္ကရ စ ေနာက္တတ္ေသာ ေယာက္်ားအမ်ားအျပားကို ခဏခဏႀကံဳေနရေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား အထူးအေထြေတာ့ မတုန္လႈပ္မိ.. ဒါေပမယ့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေတာ့ ျဖစ္တာေပါ့ေလ.. အဲလိုနဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္လာရင္း သူတို႔နဲ႔ သိပ္ေတာင္ မေဝးေသးခင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကေန ေကာင္ေလး ၄ ေယာက္ ပလက္ေဖာင္းျပည့္ စီတန္းၿပီး ေလွ်ာက္လာေနျပန္ေရာ..

ႏွစ္ေယာက္သားက ခုနကတည္းက စိတ္နည္းနည္း ခု လာေတာ့ ေရွာင္ဖုိ႔ထက္.. မေရွာင္ဘူးဟာ နင္တုိ႔ဖယ္ ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေပး မ်က္ႏွာတင္းတင္းႀကီးေတြနဲ႔ သူတုိ႔ ၾကားကပဲ ျဖတ္ဖို႔ ၾကံရြယ္ၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္.. ဒါေပမယ့္ အနားကပ္မွ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ.. "အမ တို႔ ပါလား.. ဘယ္သြားမလို႔လဲ"လို႔ တရင္းတႏီွးႀကီး ႏႈတ္ဆက္သံၾကားလို႔ ေမာ့ၾကည့္ေတာ့မွ .. ကိုယ္တုိ႔ တိုက္ အေပၚထပ္မွာေနတဲ့ ေကာင္ေလးျဖစ္ေနတယ္.. အသက္ ၂၀ ေလာက္ေကာင္ေလး.. သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္နဲ႔.. ကိုယ္တို႔ကို ျမင္ရင္ အရင္က ႏႈတ္ဆက္ေလ့ မရွိေပမယ့္ ခုေတာ့ ညဘက္လည္းျဖစ္ေန.. သူ႔ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလးေတြနဲ႔လည္းျဖစ္ေန.. ေနာက္ဘက္နားက ကပ္ပါလာတဲ့ ေယာက္်ားေတြလည္းျမင္ေတာ့ ကူညီတဲ့အေနနဲ႔လို႔ပဲ ေျပာရမလား.. တရင္းတႏွီး လွမ္းႏႈတ္ဆက္လိုက္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ကေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ..

ကိုယ္တို႔လည္း ျပန္ၿပံဳးျပလုိက္ၿပီး တမင္ပဲ ခဏရပ္လိုက္.. "ေကာ္ဖီဆိုင္သြားမလို႔.. ေအာင္ကိုလြင္ ဘယ္က ျပန္လာတာလဲ"လို႔ ေမး.. သူ႔ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးေတြကပါ ရည္ရည္မြန္မြန္ေလးေတြ ၿပံဳးလို႔.. ကိုယ္တုိ႔နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ပါလာတဲ့ေယာက္်ားေတြ ၾကားမွာ သူတို႔ ၄ ေယာက္က ကာၿပီး ရပ္လိုက္ၾကေသးတယ္.. ဟိုလူေတြ နဂိုထိုင္ေနတဲ့ ေနရာမွာပဲ ျပန္ထိုင္ေနတာေတြ႔ေတာ့မွ သူတို႔လည္း ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္သြားေလရဲ႕.. အိဖူးနဲ႔ ကိုယ္ .. စိတ္လက္ၾကည္သာစြာ ဆက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လာႏိုင္တာ.. ေက်းဇူးတင္စရာ.. သူ႔အတြက္လည္း အပန္းမႀကီးေပမယ့္ အားလံုးစိတ္ေက်နပ္စရာ ျဖစ္သြားရတာ.. တခါတေလ ကိုယ့္ဘက္က အမွတ္မထင္ ကူညီလိုက္တာဟာ သူတဖက္သားအေပၚ အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူျဖစ္ပါတယ္.. ကူညီဖို႔ ဝန္မေလးပါနဲ႔..

လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ရင္း ေတြးမိလာျပန္တာက.. တစ္ရက္ ကိုယ္ရယ္ မထိုက္ရယ္ မျဖဴရယ္ မိန္းကေလး ၃ ေယာက္ထဲ ထိုင္ေနရာကို အမူးသမားတစ္ေယာက္ လာၿပီး ရစ္ေနတဲ့အေၾကာင္း.. ခပ္လွမး္လွမ္းက ေယာက္်ားေလးတစ္အုပ္ဟာ သူတို႔နဲ႔ မဆိုင္သလို မ်က္စိေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ ၾကည့္ေနႏိုင္တာ အံ့ၾသခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္း.. ကူညီဖို႔ ရွက္တာလား .. ကူညီဖို႔ စိတ္ကူးကိုမရွိတာလား.. ေၾကာင္တယ္ထင္တာလား.. ဘာလဲမသိလုိ႔.. အ့ဲဒါေတြ ေတြးေနခဲ့တယ္..

ၿပီးေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ၾကားရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု.. ေယာက္်ားႀကီး ၆ ေယာက္က .. ကိုယ္ခႏၶာကို ရင္းၿပီး အလုပ္လုပ္စားတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို အခေၾကးေငြ ၈ ေထာင္ မေပးဘဲ ကားေပၚက တြန္းခ်တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု.. ေကာင္မေလးက သက္ဆိုင္ရာကို တိုင္တဲ့အခါ.. (က်မ ဒါန႔ဲ လုပ္စားတယ္.. မွန္ပါတယ္.. က်မ မရွက္ပါဘူး.. ဒါနဲ႔ မိဘကို ရွာေကၽြးေနတာပါ.. ခုက ေငြေလး ၈ ေထာင္ကို မေပးဘဲ ကားေပၚကပါ တြန္းခ်လို႔ တိုင္တာပါ) လို႔ ေျပာတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေပါ့..

ပညာနိမ့္တာ.. ေငြေၾကးနိမ့္ပါးတာ.. လူေနမႈ နိမ့္တာေတြထက္ .. စိတ္ဓာတ္နိမ့္တာက ပိုဆိုးပါတယ္..
စိတ္ဓာတ္နိမ့္တာဟာ ပညာနိမ့္တာနဲ႔လည္း သက္ဆိုင္တယ္ယူဆပါတယ္.. ခုေခတ္က်ေတာ့.. ပညာနိမ့္တာဟာ ေငြေၾကးနိမ့္တာနဲ႔လည္း သက္ဆိုင္လာၿပီထင္ပါရဲ႕..

ဟိုေတြးဒီေတြးန႔ဲ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္လာ.. ေတြးမဆံုးေအာင္ ေတြးရတာ အေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါရဲ႕.. ေတြးမိသမွ်ေလးေတြ ေလွ်ာက္ဖမ္းေရးလိုက္တာ.. မဟုတ္ရင္ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ဘယ္ေန႔က ဘာေတြးတယ္ေတာင္ သိေတာ့မယ္မဟုတ္.. တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ဆက္ေတြးၿပီး လံုးခ်ာလိုက္ေနမယ္ဆိုလည္း ဝမ္းသာစရာေပါ့..

Read More...

Summary only...